Column Joelle: Een boom met vruchten

Er zijn van die dagen dat je wordt overrompeld door dingen die gebeuren en de mensen die je ontmoet. Als je echter de overrompeling als iets positiefs ervaart, dan kan je er de vruchten van plukken. Zo komen mensen op je pad, die je misschien nooit eerder hebt ontmoet, maar die je wel een prachtige spiegel voorhouden. Dat kan je als irritant ervaren, maar waarom zou je?

Zo ontmoette ik vorige week Mark. Mark probeerde mij wat te verkopen en hij deed het goed. Toch ging ik het niet doen, maar het was een start van een bijzonder gesprek. Mark vertelde namelijk dat hij alles wat hij doet vanuit zijn buik en zijn hart doet. Dat is zijn manier. En volgens mij een hele goede manier. Hij vertelde over wat hij had opgebouwd en hoe hij dingen aan had gepakt, altijd vanuit het hart. Toen vroeg hij mij wat ik deed. Daar kon ik veel antwoorden op geven, maar ik koos mijn passie: het schrijven van columns. Iets wat ik doe vanuit mijn hart. Natuurlijk wilde hij ook weten waarover ik dan zoal schrijf. En mijn antwoord was over o.a. spiritualiteit. Ik vind zelf dat ik daarmee mijn columns tekort doe. Spiritualiteit is zo’n algemene verwoording. En Mark nam daar ook geen genoegen mee. Hoezo een spiegel? Ik liep er op vast, maar uiteindelijk kwam het antwoord toch. Ik schrijf over het hart en het leven vanuit je hart. Ik zal niet zeggen dat het vanzelf kwam of dat ik het niet heel moeilijk had, maar liep daar al een hele tijd op vast. Mark mocht er zijn om mij over die drempel heen te trekken, met mijn (bewuste) toestemming. Ik voel me dankbaar.

Maar ook komen bekenden op je pad, waarvan je iets mag leren, als je het als zodanig (h)erkent. Zo had ik een paar maanden geleden een vergadering met dierbare mensen, die vanuit het hart leven en creëren. Fijne mensen waarbij ik mezelf kan zijn en me veilig voelde. Toch koos eentje om eens door mijn muren heen te beuken. Ik geloof absoluut in zijn oprechtheid en liefdevolle intentie, maar ik werd niet gerespecteerd in mijn ‘nee’. Hij bleef doorgaan en werd uiteindelijk gesteund door anderen, overigens niet allemaal. Uiteindelijk heeft hij mij er doorheen getrokken. De manier waarop, zou niet mijn manier zijn geweest. Maar ook hier ben ik enorm geholpen en was het goed om de ervaring te omarmen. Achteraf ben ik hem dankbaar en mezelf ook om de manier waarop ik ermee om ben gegaan.

Ook andere dingen kunnen op je pad komen. Zoals een filmpje op internet die je kan inspireren. Een tekst of plaatje die voor je achter wordt gelaten. Of een boek. Ik hou van lezen en beperk me niet tot een bepaald genre. Het hangt van mijn stemming af, maar ook wat er voor handen is. Zo heb ik in elk verhaal wel herkenning en altijd wel een les die te leren valt. De verbanden kunnen verschillen, de situaties en achtergronden ook. Toch ben ik er van overtuigd, dat als je het wilt zien, overal de vruchten voor het oprapen liggen.

Zo ben ik mijn zoektocht ooit begonnen door het boek ‘Kinderen uit de hemel’ van Carol Bowman. Die gaat over regressietherapie bij kinderen en hun vorige levens. Dat was het begin van grote veranderingen en bewustwording. Want dat er reïncarnatie bestaat, geloofde ik wel, maar na het lezen van dat boek voelde ik in mijn hart dat dit (een deel van) mijn waarheid is.

Ook de ‘Celestijnse belofte’ heeft mij enorm geholpen. Ook al is het een fictief verhaal, voor mij was het een soort blauwdruk van mezelf. Eindelijk ontstond er begrip voor mijn zijn en de dingen die ik ervaar en zie. Dit gaf mij de ruimte tot zelfacceptatie.

Zo kreeg ik laatst ‘Een gesprek met God’ in mijn handen. Ik kon er niet doorheen komen, tot mijn tante kwam te overlijden. Een dag ervoor begon ik er weer in te lezen en het gaf mij heel veel ruimte en begrip over overlijden, de dood en het hiernamaals. Een innerlijk weten zag ik bevestigd. Het nieuws was niet leuk, maar toch heeft het mij de ruimte gegeven om er goed mee om te gaan.

Ook mijn katten zijn spiegels. Zo hebben we er inmiddels vier, mijn absolute limiet. Vroeger kon ik de kattenbak nog wel eens paar dagen laten staan. Maar nu wordt ik onmiddellijk afgestraft. Ze gaan demonstratief ernaast zitten als de bakken niet schoon zijn. En dat vind ik dan weer vervelend, maar ik weet dat als ik het bijhoud, mijn lieve katten dit niet doen. Een mooie spiegel.

Kortom het leven is als een boom, als je goed om je heen kijkt dan zie je de vruchten overal hangen. Het enige wat jij mag doen is ze plukken en ervan genieten.

Auteur: Joelle
Bron: EarthWatcher

Gerelateerde artikelen:

Column Joelle: Vorige levens en het nu

Column Joelle: Ontvangen

Column Joelle: Van beekje naar rivier

Meegenieten

Fantasie of werkelijkheid?

+ 0

+ 0