|
Hoe dit bij u zit weet ik niet, maar zelf heb ik een voorliefde voor spreuken, citaten en gezegdes. Daarin schuilt meestal, gebundeld in enkele woorden, een onnoemelijke hoeveelheid ervaring, inzicht en kennis. Kennis is macht, hoor je wel eens.
Dat houdt dan weer in dat geen, of te weinig, kennis gepaard gaat met onmacht, weerloosheid, zwakte.
Op zich zou dit moeten volstaan om iedereen er toe aan te zetten om zoveel mogelijk kennis te vergaren. Want niemand is toch graag weerloos? Niemand wordt graag onderdrukt of misbruikt?
En er zijn voorbeelden genoeg op te noemen waaruit blijkt dat, indien je over een ruime algemene kennis beschikt, dit zal verhinderen dat je wordt onderdrukt of misbruikt.
Want met kennis ben je in staat om op te komen voor jezelf en ook voor anderen. Met kennis ben je weerbaar.
Maar er zijn ook andere, minder voor de hand liggende, nadelen aan een gebrek aan kennis.
Weinigen staan er bij stil, maar de hoeveelheid kennis waarover je beschikt zal bepalen welke beslissingen je neemt, en welke invloed die beslissingen hebben op je leven.
En meestal ook op het leven van anderen.
Nu vijfenvijftig jaar geleden, in 1957, heeft de briljante Sidney Lumet een nog briljanter film geregisseerd.
Deze film is, en helemaal terecht trouwens, in veel scholen een verplicht studiewerk. Spijtig genoeg nog niet in alle scholen.
En waarom zou dit moeten verplicht zijn op alle scholen?
De film toont haarfijn aan hoe een groep mensen, ieder met een verschillend niveau aan kennis, samen worden gebracht om tot een éénparig besluit te komen.
“Twelve angry men”
Het verhaal van een jury die moet beslissen over de schuld van een jongen die wordt aangeklaagd omdat hij zijn vader zou hebben vermoord met een mes.
Gedurende de film wordt op een indringende manier aangetoond hoe mensen tot conclusies komen aan de hand van hun kennis. Voor je het door hebt ben je zelf het "dertiende" jurylid geworden, zoek je mee naar de waarheid, probeer je te vinden wat er fout zit, en waar het fout liep.
Het wordt ook duidelijk dat niet iedereen zomaar bereid is om nieuw aangevoerde elementen op te nemen in zijn argumentering.
En bij ieder nieuw element zie je hoe langer hoe beter hoe belangrijk het voor een maatschappij is dat zoveel mogelijk wordt getracht naar het bezit van kennis.
Als je een regelmatig bezoeker van internet-fora bent zal het je al opgevallen zijn: soms lees je de meest onzinnige nonsens, verzonnen verhalen, waar mensen in trappen en waarop ze gaan door redeneren. Allemaal het gevolg van een gebrek aan kennis.
En als je hen dan wijst op het foute van hun redenering, dan zijn ze verbolgen, in plaats van blij te zijn dat iemand hen er op gewezen heeft dat ze een waanidee volgen.
Ik ben er van overtuigd dat, moest er tijdens de schooljaren meer werk worden gemaakt van het aantonen van de nood aan kennis, er veel minder ellende zou bestaan op deze wereld.
Er zou meer weerbaarheid zijn, dus ook minder misbruik.
Er zou meer worden geargumenteerd, bijvoorbeeld door politiemensen die opdracht krijgen weerloze betogers uit elkaar te ranselen.
Er zou minder ruzie en gekibbel zijn, want er zou veel minder verschil in kennis bestaan, dus veel minder vlug onenigheid over onderwerpen.
Er zou vooral minder mogelijkheid bestaan voor geslepen geesten om de minder onderlegde massa onder controle en in hun greep te houden.
Er zou ook minder oneerlijkheid zijn, want iedereen zou onmiddellijk inzien waar en hoe er wordt gesjoemeld of gefraudeerd.
Politiek zou veel oprechter en met meer openheid worden bedreven, want iedereen zou hun bedoelingen onmiddellijk door hebben.
En mensen zouden niet meer door allerhande charlatans op dwaalsporen worden gezet, waardoor er meer samenhorigheid zou zijn binnen de grote massa.
Zo eenvoudig is het om te werken aan een betere wereld: beleer jezelf, doe kennis op, studeer je verrot: bouw dan aan een nieuwe, betere wereld door die kennis te bundelen.
Om af te sluiten nog deze van Gustave Flaubert: La bêtise est quelque chose d'inébranlable, rien ne l'attaque sans se briser contre elle. (De domheid is iets onverwrikbaars: niets valt haar aan, zonder zich ertegen te pletter te lopen.)
Auteur: Gusteman
Bron: EarthWatcher
 + 0 + 0 |
Reacties
@ Monchou: de waardebepaling welke wordt gehecht aan kennis valt onder diegene die over de kennis beschikt. Een betrouwbare norm hierbij zou kunnen zijn: "hoe meer ik weet, hoe beter ik besef dat ik in feite niets weet". Kennis is een gegeven wat universeel behoort te zijn. Dit is duidelijk begrepen, en wordt ook toegepast binnen de wereld van de informatica, door de Open Source Community die vertrekt vanuit het principe dat kennis moet universeel zijn en vrij toegankelijk voor iedereen.
Kennis bezitten betekent niet noodzakelijk onderwerping aan de wetenschap. Trouwens, het adjectief "zogenaamde" zoals door jou geplaatst toont al aan dat je zelf nogal weigerachtig staat tegenover de wetenschappelijke benadering van gegevens, fenomenen en feiten.
Aan de wetenschappelijke benadering is echter niks fout. Het loopt wel fout daar waar die benadering wordt misbruikt om bepaalde stellingen te verdedigen. Maar dat heeft niks te maken met wetenschap op zich.
In welke zin jij "arrogantie" ontdekt in deze column begrijp ik niet, en zeker niet dat ik "de wijsheid in pacht" zou hebben.
En dat je "geen begrip vindt voor gevoelservaring" snap ik ook niet goed. Waar wordt dat onbegrip geuit?
De column draait rond de film "Twelve angry men" en hoe daarin duidelijk naar voor komt dat mensen de neiging hebben om vanuit een bevooroordeelde, subjectieve, houding te kijken naar feiten en gegevens.
En dat het door het aanbrengen van extra gegevens (kennis dus) lukt om hen te doen inzien dat zij het niet bij het rechte eind hadden.
Dit is geen uitvindsel van mij persoonlijk maar werd al uitvoerig aangetoond in experimenten allerhande.
Uit jouw verhaal blijkt ook wel de nodige arrogantie, alsof jij de wijsheid in pacht hebt. Ik bespeur ook helemaal geen begrip voor gevoelservaring; en dat in deze tijd dat mensen veel eerder af durven gaan op hun gevoel.
RSS lijst met reacties op dit artikel